Wybitne postaci
Michał Szuber
Michał Szuber, syn Michała i Marii z domu Prajsnar, przyszedł na świat w Haczowie, w Galicji, ówczesnej prowincji Austro–Węgier, 5 listopada 1881 r. Miał pięcioro rodzeństwa: trzech braci – Jędrzeja, Jana i Józefa oraz dwie siostry – Marię i Zofię.
Pierwsze nauki pobierał w dwuklasowej szkole ludowej w Haczowie. W latach 1893 – 1895 uczęszczał do sześcioklasowej szkoły męskiej w Krośnie, a po jej ukończeniu wstąpił do seminarium nauczycielskiego męskiego w Krośnie, które ukończył w 1900 roku, zdając 15 czerwca egzamin dojrzałości.
Z dniem 1 sierpnia 1900 r. c.k. Rada szkolna okręgowa w Brzozowie zamianowała Michała Szubera tymczasowym nauczycielem dwuklasowej szkoły ludowej w Haczowie, następnie przez rok, od 1 lutego 1901 r. do 31 stycznia 1902 r., Michał Szuber pracował w szkole w Niebocku. Do szkoły w Haczowie powrócił 1 lutego 1902 roku i pozostał jej wierny przez kolejnych 50 lat.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami po trzech latach pracy w szkole jako tzw. nauczyciel tymczasowy, czyli nadetatowy lub młodszy, Michał Szuber musiał zdać egzamin nauczycielski do szkół ludowych pospolitych, co też uczynił w marcu 1903 r. Od 1 lutego 1904 r. Michał Szuber został stałym nauczycielem szkoły ludowej w Haczowie.
Systematycznie podnosił i rozszerzał swoje kwalifikacje. Zdobył uprawnienia do nauczania języka niemieckiego, następnie śpiewu i wychowania fizycznego.
1 czerwca 1915 r. Michał Szuber został zmobilizowany jako żołnierz armii austro – węgierskiej. Walczył na froncie włoskim i 3 września 1917 r. w stopniu porucznika dostał się do niewoli. Rok później, 5 listopada 1918 r., koło Neapolu powstał polski ośrodek, w którym rozpoczęto formowanie wojska polskiego z jeńców armii austriackiej, pojmanych przez Włochów. Haczowski nauczyciel zgłosił się już pierwszego dnia; wraz z innymi został przewieziony do Francji, do Armii Polskiej generała Józefa Hallera, do 4 Pułku Strzelców Podhalańskich, gdzie znów jako jeden z pierwszych objął kompanię po oficerach francuskich. W 1919 r. hallerczycy wrócili do wolnej Polski, jednak Michał Szuber pozostał w Wojsku Polskim do stycznia 1921 r.
Po powrocie do rodzinnej wsi natychmiast podjął pracę w szkole. W tym samym roku ożenił się z Heleną Kłapkowską; mieli dwoje dzieci, Marię i Stanisława.
Trzy lata później, w styczniu 1924 r., Michał Szuber został kierownikiem szkoły powszechnej w Haczowie i pełnił tę funkcję do wybuchu II wojny światowej.
Również w czasie wojny pozostał czynnym nauczycielem, pracował w jawnym szkolnictwie polskim w Haczowie i Trześniowie, działał również w tajnym nauczaniu.
1 września 1944 r. wrócił na stanowisko kierownika szkoły. W czasie działań wojennych w 1944 r. budynek szkolny został poważnie zniszczony, jednak kierownik potrafił zmobilizować rodziców do remontu budynku i skompletowania sprzętu szkolnego w takim stopniu, że zajęcia szkolne rozpoczęły się już 20 września 1944 r. Pracował w szkole przez kolejne lata, by z dniem 1 września 1951 r. przejść na emeryturę.
Cały swój wolny czas poświęcał na pracę społeczną dla wsi, a miał w tej mierze ogromne doświadczenie, był przecież przez całe swoje dorosłe życie obecny praktycznie we wszystkich dziedzinach życia wsi.
To on był współzałożycielem haczowskiej straży pożarnej w 1904 r., współorganizatorem Zjazdów Haczowiaków; przez kilka lat, od 1921 do 1927 r. prowadził orkiestrę dętą, w latach dwudziestych założył i prowadził Kasę Stefczyka, działał w Kółku Rolniczym, przez wiele lat był jego przewodniczącym; w roku 1922 założył i prowadził Teatr Ludowy w Haczowie, który co roku, aż do wojny, przygotowywał i wystawiał kilka sztuk dla mieszkańców Haczowa i okolic. Był także pomysłodawcą i współorganizatorem budowy pomnika ku czci haczowiaków poległych w I wojnie światowej i w latach 1919 – 1920, odsłoniętego w 1935 r., jak również wieloletnim członkiem Rady Parafialnej. Pod koniec lat pięćdziesiątych pracował w Komitecie Obchodu 1000-lecia Polski i 600-lecia Haczowa. Wziął udział w uroczystościach z okazji obchodów sześciu wieków wsi 22 lipca 1962 r., gromadził materiały do książki o życiu wsi i jej mieszkańców, współpracował z regionalnymi czasopismami, przygotowywał uroczystości z okazji 1000-lecia Państwa Polskiego, które miały się odbyć w sierpniu 1966 r. Nie dożył ich jednak – zmarł 26 marca 1966 r.
Za swoje osiągnięcia w pracy nauczycielskiej, służbie wojskowej i pracy społecznej był wielokrotnie nagradzany. Były to nagrody pieniężne za nienaganną i skuteczną służbę nauczycielską, Medal Niepodległości w 1931 r., Srebrny Krzyż Zasługi w 1936 r., kolejne nagrody za wzorową pracę nauczycielską w roku 1948 i 1949.
O tym, jakim był człowiekiem i jak cenili go mieszkańcy Haczowa, świadczy fragment nekrologu pióra Hieronima Berezowskiego z Kroniki szkolnej: „Cieszył się ogromnym szacunkiem wśród nauczycieli, a szczególnie wśród tych, z którymi pracował. Był człowiekiem bardzo skromnym, o wysokiej kulturze i uroku osobistym, Jego sposób bycia i relacjonowania, gościnność, optymizm życiowy, duża wrażliwość na sprawiedliwość społeczną i poszanowanie człowieka, okazywana dzieciom i dorosłym, duże oczytanie w literaturze polskiej i światowej, znajomość historii Haczowa – to cechy nieprzeciętne Jego Osoby.”